Obudziłam się 2 godziny później. Skórę na twarzy miałam suchą od zaschniętych łez, a oczy mnie piekły. Czułam, że mam o wiele więcej energii fizycznej niż psychicznej.
  W niebieskich spodenkach od dresu i białych podkoszulku pomaszerowałam na dół. Vada leżała przed telewizorem i... chlipała. Podeszłam do niej i zapytałam, co się stało. Nie słyszała, jak schodziłam, przestraszyła się.
  - O, hej, hej... Jak tam? Wyspana?
  - Tak, owszem. - spojrzałam na godzinę w telewizorze. Za godzinę jadę do pracy. - Co się stało?
  - Ach... Nic, kochana. - zmusiła się do nieszczerego uśmiechu. - A co ma być?
  Westchnęłam. Zebrałam w sekundę myśli i energię, żeby się nie rozpłakać. Czułam, że z każdym wypowiedzianym słowem moje łzy były coraz bliżej...
  - Słuchaj. Cały czas rozmawiamy o mnie. O moich problemach, wspomnieniach... kłótniach. Jesteśmy przyjaciółkami. - siadłam obok niej. Naprawdę ciężko było spojrzeć jej w oczy. - Dziś porozmawiamy o TOBIE. - oddech. - Pytam jeszcze raz: co się stało?
  Nie patrzyła na mnie, tylko przed siebie. Do oczu napływały jej łzy, ale zdążyła je przetrzeć chusteczką. Objęłam ją ramieniem. Zepchnęła je.
  - Wiesz, co się dzieje? - powiedziała wreszcie. - TY się dziejesz. Mam już dosyć. Wszystkiego mam dosyć.
  Nie rozumiałam. Czyżby miała dość moich kłopotów? Czyżby miała dość MNIE, tylko dlatego, że mam fatalne życie i czasami nie potrafię się ogarnąć i wszystkiego pozbierać?  
  - Co chcesz przez to powiedzieć?
  - Wyprowadzę się. Albo ty to zrób. Albo nie... to Twój dom. Wyprowadzam się.
  - CO?! - zaczęłam płakać, wstałam. - Uciekasz ode mnie? Taką jesteś przyjaciółką!? Jesteś mi teraz cholernie potrzebna!
  - Czyżby? Mam dość Twoich problemów! Ja też mam sekrety i nierozwiązane sprawy! Nie masz pojęcia, co się dzieje w moim życiu!
  - Jesteś... uh, już sama nie wiem! - krzyknęłam. - Przychodzisz do mnie jak gdyby nigdy nic, ja daję Ci dach nad głową, a ty teraz robisz coś takiego? Nie wierzę! Jesteśmy przyjaciółkami!
  - Przyjaciółkami? - powiedziała baaardzo powoli. - PRZYJACIÓŁKAMI? Ty nawet nie wiesz, dlaczego chciałam się u Ciebie zatrzymać! Nie wiesz KOMPLETNIE NIC!
  Zrobiło mi się cholernie głupio. Złość nagle przeszła. Byłam głupią, samolubną, egoistyczną idiotką. W dodatku straciłam Łukasza.
  Vada zaczęła płakać. Ja też. Przepraszałam ją, mówiłam, że jestem głupią krową i od dziś WSZYSTKO się zmieni.
  - Tak. Wszystko się zmieni. - odpowiedziała. - Od mojej wyprowadzki poczynając.
  Poleciały mi kolejne łzy. Czy ona nie rozumie, że bez niej już dawno mogło by nie być mnie na tym świecie? Że teraz jej potrzebuję? Że nie pomagałam jej, bo nie widziałam, że tego potrzebuje?
  - Vada... Proszę... - płakałam. - Nie zostawiaj mnie...
  - Nie, Sylwia. Wybacz, ale potrzebuję pomocy i odpoczynku. Nie potrafię Cię dłużej znać. Wybacz.
  - Błagam...
  Wstała i poszła na górę. Słyszałam, jak pakuje walizkę. Położyłam się na kanapie i zaczęłam ryczeć jak dziecko. Ryczałam, aż w końcu Vada nie zeszła na dół, by zapytać, gdzie jej bluzka. Nie odpowiadałam, ryczałam dalej. Wkurzyła się, zaczęła krzyczeć, że mam jej odpowiedzieć. Dalej leżałam i ryczałam jak dzieciak, wrzeszcząc, że ma mnie nie zostawiać. Ona tylko pokręciła głową i stwierdziła, że sama ją sobie znajdzie. Pakowała się dalej. A ja wrzeszczałam na nią i ryczałam, że ma zostać.
  W końcu była gotowa. Podeszła do mnie, by się pożegnać, ale ja nieświadomie ją kopałam nogami, jednocześnie próbując przyciągnąć ją do siebie, żeby ją przytulić. W końcu się wyrwała i odeszła. Trzasnęła drzwiami. Ja wybiegłam za nią w piżamie, chwyciłam jej walizkę i dalej się darłam. Czułam się jak obłąkana. Myślałam, że zaraz zadzwoni na policję i zamkną mnie w psychiatryku. A tam bym nie wytrzymała.
  Wyrwała mi walizkę i odepchnęła, mówiąc, że mam się ogarnąć, bo skończę na dnie.
  - Już jestem na dnie! - odpowiedziałam.
  Pokręciła smutno głową i odeszła. Wsiadła do zamówionej taksówki i odjechała. Beze mnie.

  Nie mogłam iść tego dnia do pracy. Siedziałam w piżamie na kanapie kilka godzin i oglądałam jakieś głupie programy telewizyjne. Dzwoniłam do Vady co pół godziny. Wyłączyła telefon. Stawiam, że wyrzuciła starter, że zaczyna "nowe życie", bo to, które chciała zacząć w BC najwidoczniej jej zepsułam.
  Dochodziła 22.00, gdy uświadomiłam sobie, że został... Łukasz. Nie mogę stracić i jego. Nie dopuszczałam do siebie myśli, że mogłabym go pokochać. Ale zależało mi na nim. I to bardzo. Chciałam wszystko naprawić, ale nie wiem, czy po porannej kłótni chciałby ze mną rozmawiać. Wiem, że on... że... no, że on mnie... eh.
 
  Około 22.30 nie miałam sił dalej płakać, moje oczy chyba prawie wypadły, takie czułam szczypanie. Były czerwone, jakbym pomalowała je farbą. Wyglądałam okropnie. Byłam zmęczona i chciałam iść spać.
  Cała brudna i spocona położyłam się do wcześniej niepościelonego łóżka i próbowałam zasnąć. Zanim mi się o udało, zrozumiałam jedną rzecz.
  Tego dnia straciłam wszystko, co tylko mogłam stracić.

  * * *

  Obudziłam się w tak podłym humorze, że najlepiej by było, gdybym przykleiła sobie karteczkę z napisem "Bez kija nie podchodź!"
  Spojrzałam na telefon. SMS. Serce natychmiast mi skoczyło. TO BYŁA VADA.
  Szybko otworzyłam wiadomość i przeczytałam ją bardzo powoli i dokładnie.
  "Sylwia, zostawiłam u Ciebie mojego psa. Tak naprawdę będzie mi przypominam o Tobie. Możesz go sobie zostawić, albo oddać dobrym ludziom.  Z góry dzięki. Vada (podpis w razie gdybyś usunęła mój numer)."
  Próbowałam się rozpłakać, ale chyba straciłam zapas łez. Tylko tyle ode mnie oczekuje? Ona naprawdę odeszła. Zostawiła mnie, ale to moja wina.
  Muszę naprawić wszystko między mną, a Łukaszem zanim odejdzie tak jak ona.

  Od razu po śniadaniu (czytaj: kanapka zjedzona w biegu) pobiegłam do schroniska oddać zwierzaki. Obiecałam sobie, że tym razem naprawię WSZYSTKO w moim życiu. Dla Vady. I dla mnie.
  Ze schroniska pognałam od razu na cmentarz, na grób rodziców.
  - Cześć, mamo, tato. - uśmiechnęłam się lekko. - Mam problem.
  Dziwnie się czułam gadając do grobu, ale czułam, że oni mnie słuchają. Kontynuowałam.
  - No więc... Straciłam przyjaciółkę. I prawie chłopaka. Chciałabym zamknąć wszystkie sprawy przeszłości. Wrócić do nich i zakończyć. Nawet... - westchnęłam. - Nawet Eryka.
  Czułam, że rodzice zamilknęli. Głupia. Jakby w ogóle coś mówili.  
  Wtedy mnie olśniło. KTO DAŁ ŁUKASZOWI TEN LIST???
  - Dzięki Wam! - krzyknęłam do grobu i pobiegłam. Postanowiłam iść do Łukasza.

  * * *

  Gdy stałam przed drzwiami serce mi biło, ale wiedziałam, że on nie będzie potrafił mnie odrzucić po tym, jak wczoraj prawie wyznał mi miłość. Jednocześnie czułam strach po tym, jak ja go potraktowałam. Zapukałam. Zerknął przez okno. Uśmiechnęłam się, ale nie otworzył. Czekałam. W końcu wyciągnęłam notes, z którego wyrwałam kartkę oraz długopis i naskrobałam:
  "Szanowny Panie Łukaszu Shwan!
  Czy zechce Szanowny Oraz Niesamowicie Przystojny I Kochany Pan otworzyć drzwi tej Nędznej Postaci, Która Niszczy Wszystko, zwanej Sylwią?
  Bardzo nalegam..."
  Kartkę wsunęłam pod drzwi. Wziął ją i najwyraźniej przeczytał, bo usłyszałam przed drzwiami cichy śmiech. Tak! To dobry znak. Po chwili otworzył z lekkim uśmiechem.
  - Właź, Sylwia. - zaprosił.
  Weszłam z wyraźnym zacieszem na twarzy. Myślałam, że z ekscytacji podskoczę do sufitu, a spadając zrobię dziurę w podłodze.
  Usiadłam na tej samej kanapie co ostatnio, on naprzeciwko mnie. Był widocznie wesoły. Patrzył na mnie i zapytał:
  - Więc o co chodzi, Sylwia? - zapytał radośnie.
  - Nie jesteś na mnie zły?
  - Ech... Proszę nie wracajmy do tego. Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że... przyszłaś. - zarumienił się. I TO BARDZO BARDZO. - Nie dzwoniłem, bo chciałem dać Ci spokój.
  - Przepraszam. - Boże! Czy ja kiedykolwiek oduczę się tyle ryczeć? - Nie chciałam tego. Byłam zła. Nie rozumiałam, czemu w to uwierzyłeś. Nie wierzyłam, że ty...
  Spojrzałam na niego. Patrzył już bez tego uśmiechu co przed chwilą, jednak wzrokiem ociekającym nadzieją.
  - Że ja... co? - zagadnął.
  - Że ty... - chlipałam. - że Ci na mnie zależy.
  Zaczął wywiercać dziurę w swoich butach. Ja zrobiłam to samo.
  - Faktem jest, że znamy się cholernie krótko. Jedno prawdziwe spotkanie, kilka rozmów i SMS-y. Ale urzekłaś mnie... - w tym momencie się zaciął. - Vada mówiła o Tobie tyle wspaniałych rzeczy. Wierzyłem jej. To, co mówiła, było prawdą. - uśmiechnął się. - Przepraszam, ze tak to rozegrałem.
  - Między nami zgoda? To ja jestem tu winna. Przepraszam. Więc zgoda?
  Przytulił mnie. Błądził głową tak, jakby... nie, nie ważne.
  - A propos Vady... Wyprowadziła się.
  - Co? - natychmiast mnie puścił.
  - Okazałam się idiotką, byłam samolubna, powiedziała, że nic o niej nie wiem i że nie potrafi mnie dłużej znać. Odeszła. Zostawiła mnie.
  Zawahał się, co odpowiedzieć. Ale chciał mnie pocieszyć. "Powiedz cokolwiek" - mówiłam w myślach.
  - Nie zastąpię Ci Vady. - powiedział w końcu. - Ale na mnie także możesz liczyć, tak samo, jak na niej. Obiecuję. - uśmiechnął się.
  - Dziękuję. - powiedziała prawie szeptem. Wtuliłam się w jego czerwoną bluzę trzymając go za materiał. On jedną ręką głaskał mi włosy, a drugą położył na plecach. Pierwszy raz od pewnego czasu czułam się... bezpieczna.
  - Słuchaj, musimy wyjaśnić jeszcze jedną rzecz. - powiedziałam nagle.
  - Mianowicie?
  - List.
  - A czy nie o tym cały czas rozmawialiśmy? - zdziwił się.
  - Nie. - odrzekłam. - Kto Ci go dał?
  Czułam jak neutrony w jego mózgu zaczynają pracować. PRZYSIĘGAM, że po chwili zobaczyłam nad jego głową zapaloną żaróweczkę.
  - Blondynka, ciemne okulary, ogromne oczy. Fioletowy strój, lub rzygowato różowy, jak kto woli, kozaczki. Znasz ją?
  Czułam jak podłogą się pode mną osuwała. Dobrze, że siedziałam, bo chyba bym wylądowała teraz z hukiem na podłodze. Zaczęłam osuwać się na kanapie z nieruchomym wzrokiem.
  - Chri-chris... Chri... - wyjąkałam.
  - Sylwia? Co Ci jest? - zaniepokoił się.
  - CHRISTA!? - krzyknęłam w końcu.
  - Co się dzieje!? - teraz to on krzyknął.
  Zaczęłam ciężko i bardzo wolno oddychać. Po chwili spokojnie, dokładnie akcentując każde słowo wydusiłam:
  - JAK TA SZMATA MA CZELNOŚĆ MIESZAĆ W MOIM ZASRANYM ŻYCIU!? WYRWĘ JEJ TE BLOND KŁAKI, POŁAMIĘ TIPSY I UTOPIĘ W NAJBLIŻSZYM JEZIORZE!! - wrzasnęłam na całą ulicę.
  - Sylwia! Uspokój się! - podniósł ręce z geście obrony. - Powoli oddychaj.
  - TA WREDNA SU*A PRZESPAŁA SIĘ Z MOIM NARZECZONYM. UDERZYŁA MNIE W TWARZ, A POTEM WSZYSTKIEGO SIĘ WYPIERAŁA. ZABRAŁA MOJĄ PIERWSZĄ MIŁOŚĆ, MIŁOŚĆ MOJEGO ŻYCIA. - nieco spokojniej. - Zabiję ją.
  - Sylwia! To nie jest żadne wyjście! - kazał mi usiąść, bo w trakcie krzyków wstałam. - Powiedz, co się stało.
  - Otóż, na studiach zaręczyłam się z Erykiem Langerak. A ta bezczelna su*ka się z nim PRZESPAŁA. On też jest winny. Ale ona dobrze wiedziała, że jesteśmy razem. - powiedziałam, a po chwili znowu wrzasnęłam - NA TYLE SPOKOJNIE CI WYSTARCZY!?
  - Ku*wa mać! SYLWIA! OGARNIJ SIĘ! - potrząsnął mną.
  - Uff, od razu lepiej. - powiedziałam już normalnie. - To naprawdę działa.
  - Co chcesz teraz zrobić?
  - Zabić ją. - odpowiedziałam z miluśkim uśmiechem przekręcając głowę w jego stronę.
  Pokręcił głową.
  - Sylwia, pytam serio.
  - Cóż, zadzwonię do niej i się zapytam, czemu znowu niszczy mi życie.
  - Hm.. Mam lepszy pomysł. - stwierdził.
  - Jaki?
  - Napisz z mojego numeru. - podał mi telefon. - Umówcie się na spotkanie. Pójdę z Tobą, przyciśniemy ją do muru i wypytamy, o co jej chodzi.
  Rzuciłam się na niego i dałam mu buziaka w policzek. Zmienił się w czerwonego buraka. Opadła mu szczęka. Pierwszy raz zachichotałam.
  - Jesteś genialny!

  Po chwili oboje wymyślaliśmy, jak by tu zwabić Christę. W końcu wpadliśmy na pomysł.
  "Hej, maleńka!
  Tu Twój Eryk. Musiałem zmienić numer, na ten stary nie dzwoń. Musimy pogadać, nie martw się, wszystko jest dobrze. Dzisiaj o 20.00 w Parku Św. Pawła w BelladonaCove? Będę czekał."
  Wysłano. Tak! Su*a mnie popamięta. Przepraszam za tyle przekleństw, naprawdę.
  Uśmiechałam się do Łukasza, a on do mnie. Naprawdę byłam wtedy szczęśliwa. Nie wiedziałam, co będzie z Vadą i jak potoczy się sprawa z Christą, ale nie byłam w tym sama. On ze mną był.

  "Nędzna Postać, Która
  Niszczy Wszystko,
  znana jako
  Sylwia"


____________________________


  Witajcie, kochani! Mam ogromną nadzieję, że ta, jak i poprzednia notka Wam się podobają i Was zaciekawiły. W następnej oczywiście spotkanie z Christą, aż w końcu dojedziemy do obecnej sytuacji Sylwii... Czekam na komentarze i pozdrawiam!

  Po udanej randce weszłam na górę i opowiedziałam wszystko Vadzie. Byłam szczęśliwa. Po chwili dostałam SMS'a od Łukasza.
  "Witaj! Co robisz, Sylwia? Wiem, że dopiero się pożegnaliśmy, ale ... może masz czas jutro o 20.00? Nie za późno? "
  Uśmiechnęłam się i pokazałam telefon przyjaciółce. Zaśmiała się i wyrwała mi komórkę.
  "TAK, oczywiście!!!!!!!" - wystukała. Wyrwałam jej z powrotem telefon, aby wykasować wykrzykniki i zmienić litery w słowie "TAK" na mniejsze. Przecież nie może mnie wziąć za zdesperowaną.
  Byłam zmęczona i poszłam spać. Vada też. Przez godzinę nie mogłam zasnąć. Było mi przyjemnie, a Łukasz był taki... no. Po prostu był.

    *   *   *

  Następnego dnia obudziłam się dość wcześnie, tzn. o 4.56. Poleżałam jeszcze do 5.20 i poszłam się ubrać. Zeszłam na śniadanie. Podczas posiłku cały czas myślałam o naszej randce. Nawet nie wiem, gdzie ona się odbędzie!
 

  No właśnie. Wybije ósma i co? Postanowiłam się upewnić i napisałam do niego, gdzie nasza randka się odbędzie. Odpisał, że jeśli nie mam nic przeciwko, to u mnie. Zgodziłam się.
  Wtedy zeszła Vada. Powiedziałam jej o tym, na co ona stwierdziła, że przed ósmą się "ulotni".
  Po śniadaniu poszłam do sklepu kupić kilka nowych ubrań, między innymi strój kąpielowy, bieliznę, itp. Na więcej nie było mnie stać.


  Cały dzień właściwie się nudziłam. Vada w pracy, ja w domu i kurde nudy. Czytałam, oglądałam TV, w końcu postanowiłam trochę poćwiczyć.

    *   *   *    

   Po dwugodzinnych ćwiczeniach byłam zmęczona, jakbym właśnie uciekała przed Godzillą. Biegałam jak debil wokół domu, rozciągałam się, pobiegłam nawet do sklepu po picie. Chciałam spokojnie wrócić sobie do domu, ale przypomniało mi się, że zbliża się godzina wyprowadzania psa. Jeśli tego nie zrobię o porze, do której piesek przywykł, będę musiała posprzątać. Tak więc musiałam znowu biec te tylko 2,5 kilometra.
  Byłam przed domem. Kopniakiem otworzyłam drzwi, ale zapomniałam, że je zakluczyłam. Szybko je otworzyłam, ale było za późno. Jednak musiałam posprzątać.
  Było koło 14.00. Mój brzuch domagał się jedzenia. Otworzyłam więc lodówkę i wyjęłam zamrożone kotlety, żeby je odgrzać.


  Kiedy jadłam, wróciła Vada. Spytała się, co dziś robiłam. No cóż, nic ciekawego. Opowiedziałam w skrócie.
  - Aha. To fajnie. - odpowiedziała. - Kiedy randka z Łukaszem?
  - O ósmej, przecież wiesz.
  - No tak! Zapomniałam! Koło 19.30 już sobie pójdę.
  Uśmiechnęłam się. Nie miałam co robić do końca dnia. Czekałam na ósmą. Vada ćwiczyła przemowy przed lustrem, oglądała TV, czytała. Ja leżałam na łóżku, rozmyślałam, byłam się przejść z psem i bawiłam się z kotem.
  NUUUUUUUUUUUUUDYYYYYYYYYYYYY.
  Postanowiłam się przespać. Byłam zmęczona nadmiarem myśli, jak to zwykle u mnie bywa. Ale nie wytrzymałam. Zawołałam Vadę i opowiedziałam jej WSZYSTKO, co wydarzyło się w moim życiu. Od razu lepiej.
  - Dziękuję, że mi zaufałaś. - uśmiechnęła się.
  - To ja dziękuję. Że wysłuchałaś. - objęłyśmy się.


  Wtedy dostałam SMS'a... Od Łukasza.
  "Nie przyjdę dziś. I nigdy więcej. Nie licz na to! Sama na to zasłużyłaś, a więc proszę bardzo. Masz, czego chciałaś. Więcej się do mnie nie odzywaj. Żegnaj, Sylwia."
  . . .


  Sylwia.

_______________________________

  Witajcie. ;P Wiem, że notka trochę nudnawa, nic ciekawego się nie stało... ale mam nadzieję, że końcówka Was zaciekawiła, bo to dopiero początek! ;P Dawno mnie tu nie było, więc chciałam dać jakiś znak życia, ponieważ niedługo muszę kończyć, napisałam tylko tyle. Ale OBIECUJĘ (!!!), że następna notka już będzie ciekawa! Mam nadzieję, że przeczytacie.
  Żegnam i zapraszam do dalszego czytania!

  W pracy szło mi coraz lepiej. Ale nadszedł dzień wolnego, więc uznałam, że trzeba się zabawić. Tylko... jak? oczywiście moja anielica wpadła na pomysł. A jakby inaczej.
  -Ej, mała, szykuj ciuszki! - krzyknęła, gdy przytulałam Alegrę (moją kicię).
  -Co?
  -Eh... Tobie trzeba wszystko tłumaczyć? Jedziemy na dyskotekę! Już zadzwoniłam po taksówkę, wiedziałam, że się zgodzisz! - i wyszła.
  Po chwili z uśmiechem odłożyłam kotka i otworzyłam szafę. Nie miałam żadnych ciuchów, które mogłabym włożyć, ale wreszcie znalazłam - mała czarna wiązana na szyi. To jest to. Szybko się ubrałam, poprawiłam makijaż i poszłam do Vady, zobaczyć, co ona ubrała. Wsunęła na siebie obcisłe dżinsy, biały T-shirt z kolorowym ludzikiem i szpilki. Pasowało jej.
  -I jak? - zapytała.
  -Super. - odpowiedziałam. - A ja?
  Kiwnęła głową. Po chwili rozległo się trąbienie taksówki.
  -Jedziemy! - krzyknęłyśmy razem.


 
  Dotarłyśmy na miejsce. Był to duży klub na Przedmieściu. Było ciemno, tajemniczo, z zewnątrz tak elegancko. W środku było głośno i ciepło, pachniało woda chlorowaną z jakuzzi.
  Oczywiście Vada zaciągnęła mnie w lewo, kilka schodków w górę. Znalazłyśmy się na parkiecie. Rozochoczona dobrym humorem przyjaciółki i miłą atmosferą zaczęłam tańczyć z moją kochaną.




  Po jakiejś godzinie miałam dość, ale Vada - nie. Powiedziałam, że idę na dół i zeszłam. Usiadłam pryz barze i zamówiłam specjalność lokalu. "Sex on the beach". Mmm, pycha.
  Po kilku minutach wszystko wróciło. WSZYSTKO. Mama, tata, wypadek. Studia, Eryk. Zdrada Eryka, Christa. Problemy finansowe, nowy dom. Nowe życie, nowy rozdział, nowa... ja.
  Nagle zrobiło mi się okropnie smutno, wszystko powróciło, a chciałam się tylko odstresować. Mimo, że Vada ze mną była, czułam, że teraz nie poprawi mi humoru. Kocham ją, to moja jedyna, pierwsza w życiu prawdziwa przyjaciółka. I poznałam ją przez przypadek. Ale rodzice i pierwszy chłopak, to jednak rodzice i chłopak...
  Chciało mi się ryczeć. Ale byłam w klubie. W świetnym makijażu, który mógł się rozmazać przez łzy.
  Zamówiłam kolejnego drinka. I kolejnego. I kolejnego. Wiem, że to głupie, ale chciałam utopić smutki w alkoholu. Tak właściwie, to pierwszy raz w życiu byłam w klubie, pierwszy raz piłam. I chciałam przesadzić.





  Po, może 15 minutach, zrobiło mi się dziwnie wesoło. Wciąż byłam smutna, do tego jeszcze zła, ale chciałam potańczyć. Albo potańczę, albo rozwalę ten bar. Więc poszłam.
  Gdy tylko zaczęłam tańczyć, podszedł do mnie jakiś koleś.
  -Cześć, mała. Niezła... sukienka. Zatańczysz? Jestem Leszek.
  -Ok.



  Jednak miły taniec zepsuł słaby nieprzyzwyczajony do alkoholu żołądek. Myślałam, że zemdleję lub zrzygam się na Leszka. Albo jedno i drugie. Natychmiast pobiegłam do toalety.



  Było mi wstyd. Gdy opróżniłam się z nadmiaru płynów, wyszłam z toalety i usiadłam na kanapie, na przeciwko baru. Leszek podszedł do mnie i usiadł obok. Był wesoły.
  -Tak właściwie, to jestem Sylwia. - powiedziałam.
  -Sylwka... ładnie. - uśmiechnął się głupawo.
  Sylwka. Hahaha.
  Rozmawialiśmy chwilę. Czułam, że był nieźle schlany, ale w tym wypadku było mi to wszystko jedno. W końcu... chciał mnie przytulić! Stanowczo odmówiłam. Powiedziałam, że nie mam ochoty na przytulanki, a tym bardziej nie z nim.



  Zezłościł się, ale miałam to gdzieś. Wstał.
  -Spie*dalaj, szma*o. - powiedział. - Nie to nie.
  Przyznam szczerze, trochę mnie zamurowało. Po chwili już go nie widziałam. Zostałam na kanapie. Zachciało mi się spać. Adrenalina opadała. Ale nie! Nie mogłam zasnąć na kanapie w klubie!
  Chciałam iść do Vedy. Przytulić ją, wypłakać się i opowiedzieć wszystko. Żeby zjechała tego palanta. Może nawet powiedziała mu to w twarz, gdybyśmy go spotkały. Zabrać mnie do domu. Zaopiekować się tak, jak robiła to do tej pory.
  Kiedy wstałam, zauważyłam że owa osoba się do mnie zbliża. Mocno ją przytuliłam i powiedziałam, ze chcę pogadać z nią w domu. Zdziwiła się trochę, ale zmieniła temat.
  -Widzę, że jesteś zmęczona. Za dużo alkoholu, czy...? - spytała z mrugnięciem oka. - Zadzwoniłam po taksówkę, wracamy, ok? Mam już dość.
 


  Podziwiałam tę dziewczynę. Całą noc tańczyła bez przerwy, nie wypiła ani łyku alkoholu, a mimo wszystko świetnie się bawiła. I potrafiła jeszcze zadbać o wszystko. Dlatego tak ją kochałam.
  Gdy przyjechała taksówka, wsiadłyśmy. Vada oczywiście zapłaciła z naszych wspólnych oszczędności i pojechałyśmy do domu. Od razu jak wróciłyśmy ja zmierzałam do łazienki, żeby obmyć z siebie wszystko. Wzięłam pokrzepiającą kąpiel.



  Vada była tak zmęczona, że poszła spać w ciuchach. Uznałam, to trochę za obrzydliwe. przecież przez te kilka godzin musiała się potwornie spocić, ale to w końcu jej sprawa, jej pokój, jej łóżko. Niech robi co chce.



  Po kąpieli poszłam do pokoju. Chciałam jak najszybciej zasnąć. Zapomnieć o dzisiejszej nocy. Musiałam się z tym wszystkim przespać.



_______________________
CIĄG DALSZY NASTĄPI...

  *Sylwka.*

  Witajcie po przerwie! Musiałam się trochę pozbierać, ale już jest ok. Nadal jest mi ciężko i czuję się samotna, ale zaczęłam nowe życie. Chyba niedługo kupię sobie kota, by mieć jakieś towarzystwo.
  Zaczęłam pracę w swojej wymarzonej karierze - sporcie. Jednak pensja póki co jest mała. Ale szczęście się ostatnio do mnie uśmiechnęło!
  Pewnego dnia dostałam list. Była to propozycja... zostania modelką SimCity dla wszystkich kobiet w wieku 18-25 lat! Zaproszenie było w przepięknej jasno cytrynowej kopercie i pachniało liliami. No cóż, postanowiłam, że spróbuję, pokażę się ludziom, może zarobię jakieś nagrody pocieszenia.

  Aby wziąć udział w konkursie, trzeba było wysłać co najmniej 3 swoje fotki w stylu codziennym, wypełnić dołączony formularz, mieć odpowiedni wiek (podałam wyżej) i wszystko wysłać na dany adres. Co mi tam. Oto fotki, które im przesłałam:






  Po kilku dniach, może tygodniu doznałam szoku. Zadzwonili do mnie!!!

  Okazało się, że moje zdjęcia były najlepiej zrobione, i że podoba im się im mój styl, fryzura, makijaż, itp. Zostałam wytypowana do nagrody głównej! Oprócz mnie jest jeszcze jakieś 9 kandydatek. Oczywiście wygrałam 3 tysiące (!!!) i przysłali do mnie profesjonalnego fotografa! Ah...!
  Fotograf powiedział mi, że mam 5 godzin, by wybrać dwie suknie balowe, seksowną bieliznę i coś codziennego w moim stylu, potem wymyślić sobie fryzury i pozy oraz miejsce, gdzie będziemy robić zdjęcia, a on zrealizuje mój pomysł i wywoła zdjęcia, która jeszcze raz będę musiała odesłać, bo powalczyć o nagrodę główną. No i oczywiście wszystko przebiegło zgodnie z planem. Zrobiliśmy zdjęcia w moim domu i ogrodzie. Sądzę, że wyszły świetnie! Ocenicie?













  No, to wszystkie. Wysłałam je już, zobaczymy, co dalej. Nagroda by się przydała - 50 tys... W końcu muszę dokończyć remont. Z drugiej strony - nie chcę być modelką. Od czasu do czasu powysyłać fotki na jakieś konkursy i wygrać, to tak, ale moja pasją jest sport. Nie mam zamiaru podpisywać żadnego kontraktu z jakimiś firmami ani iść do domu modelek, po prostu jeśli wygram, biorę kasę i spadam.
  A tak apropos, to żeby trochę się "odciążyć" i zrobić coś z pustym pokojem, mam zamiar poszukać współlokatora. Cóż, najpierw muszę zarobić, by kupić komputer i biurko i wysłać ogłoszenie. Eh...
  W każdym razie, trzymajcie za mnie kciuki, może wygram! Może uda mi się zostać wielkim sportowcem! O wszystkim dowiecie się ode mnie za jakiś czas! Za jaki? Zobaczymy!

  Pozdrawiam Was,
     Sylwia.

 Eh... No i skończyło się, Definitywnie, skończyło się. WSZYSTKO.


Nasza historia zaczęła się nagle, tak po prostu, w akademiku. Wszystko potoczyło się bardzo szybko. Nie wiedziałam, czy to ma znaczenie, czy nie. Było dobrze. Niestety. BYŁO.


  "Za szybko postanowiłem o wspólnym życiu z Tobą. Sylwia, zrozum to. Muszę się bawić. Pierścionek możesz sobie zatrzymać." Pierścionek wylądował w stawie z rybkami. Niech idzie się "bawić", proszę bardzo. Niech ku*wi się z lalkami.


  Chciałam iść i wyrwać Chriście te jej blond kłaki, a jemu urwać jaja, ale mój gniew opuścił mnie tak szybko jak się pojawił i przemienił się w smutek. Tyle mi obiecywał. Tyle mówił. Mówił, że mnie kocha...


  Ona nie była lepsza. Wiedziała, że ze sobą jesteśmy. Ale pociągała go, a on z tego nie umiał zrezygnować. Ze mnie tak, ale z niej - nie.


  Nasza przygoda zakończyła się nagle, niespodziewanie i nie najprzyjemniej. To nie była moja wina. To była jego wina. Jego i jej. Nie się pie*dolą. Jeśli on mnie nie potrzebuje to ja go chyba kurde jeszcze bardziej nie trawię. Żegnaj miłości...


  Mam nadzieję, że kiedyś oboje spalą się w piekle. Amen.

  Wasza Sylwia.